Çok duygusuzum bu aralar,
yazsam yaralarım, yaralarsam yaralanırım diye sineme dolduruyorum bir çok duygumu.
Yazmak vazgeçilmezimken,yazmamak gülen yüzüm oluyor.
Acımamak için mi? yoksa acıtmamak için mi bilinmez günü bitirirken kırgınlıklarımı uyku ile birlikte geceye teslim ediyorum. Doğan her güneşle birlikte yok olmaya terk ediyorum.
Canım dediğimden gelen sert bir çıkıştan sonra paylaşamaz oldum.
Evet canım dediğimden sonra yanında yamacında olmak için yollara düştüğüm, arsızlığımda art niyet aramayacağını düşündüğüm ama aslında bilinmezi bildiğini sanıp yargılandığım o dakikalardan sonra sessiz isyanım başladı.
Kıyamadığım, kıramadığım dedim ya Canım dediğim.İçten bir CAN'ım.
Okur mu bilinmez ama okursa bilir.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Birileri dedi ki...